Louis Mountbatten

1900 - 1979

"Urodził się 25 czerwca 1900 roku w Windsorze jako syn księcia Ludwika de Battenberg, kuzyna Jerzego V, i księżniczki Wiktorii z Hesji, wnuczki królowej Wiktorii. Naturalizowany w Anglii w 1917 roku przyjął nazwisko Mountbatten, stanowiące transpozycję dawnego Battenberg. Starannie wychowany i kształcony w najlepszych szkołach wstąpił w 1913 roku do Marynarki Królewskiej. Podczas pierwszej wojny światowej brał udział w bitwie w Jutlandii. W latach 1920 – 1921, jako adiutant, towarzyszył swemu kuzynowi, księciu Walii w podróżach do Nowej Zelandii, Australii, Indii i Japoni. Jego małżeństwo z Ediwną Ashley, córką ostatniego lorda Mount Temple, było wydarzeniem na skalę państwową: w uroczystościach wzięła udział niemal cała rodzina królewska.

DROGA DO KARIERY WOJSKOWEJ

W 1924 roku wstąpił do Signal School of Portsmouth, potem ukończył szkołę Marynarki Królewskiej w Greenwich. Stał się specjalistą w zakresie łączności w marynarce wojennej oraz autorem wielu prac z tej dziedziny. W 1936 roku pracował nad utworzeniem Naval Air Division. Był adiutantem króla Edwarda VIII i zachował ten tytuł po jego abdykacji w 1937 roku pod Jerzym VI.

PO 1939 ROKU

W 1939 roku objął dowództwo 5 Flotylli Niszczycieli, której zadaniem była obrona Anglii, a później udział w ewakuacji wojsk alianckich z Norwegii. Wkrótce został dowódcą lotniskowca Illustrious. W kwietniu 1941 roku oddelegowano go na Maltę, gdzie został ranny, a w pół roku potem (od października) zajął miejsce admirała Rogera Keyesa jako szefa operacji połączonych ( w celu usprawnienia współpracy przy działaniach desantowych między marynarką, lotnictwem i wojskami lądowymi). Ze względów bezpieczeństwa jego działalność była utajniona do 1942 roku.

Jako szefa operacji połączonych opracował plany akcji komandosów na Saint Nazaire w marcu 1942 roku, w sierpniu na Dieppe, a w listopadzie 1942 roku – w Afryce Północnej. W 1943 roku został mianowany admirałem czasów wojny. Będzie on brał udział w konferencjach w Cassablance i Quebecu, na których zapadnie między innymi decyzja o zorganizowaniu połączonego dowództwa w Azji Południowo – Wschodniej.

KOLEJNE ZASZCZYTY

W ostatnich miesiącach 1943 roku jako naczelny dowódca wojsk alianckich przebywał w Indiach. Powierzono mu dowództwo South-Eastern Asia Command, w skład którego wschodziły m.in. armia gen. Stivella, angielsko – hinduska 14 Armia, wojska desantowe gen. Wingarte’a; amerykańskie Air Transport Command i brytyjska flota Oceanu Indyjskiego. W 1944 roku rozpocznie kampanię birmańską, która zostania zakończona w 1945 roku jej wyzwoleniem. Przyczyni się definitywnie do pokonania Japonii na Oceanie Indyjskim, a 29 sierpnia 1945 roku przyjmie kapitulację sił japońskich w Singapurze. W 1947 roku, jako sukcesor Wavella, mianowany zostanie wicekrólem Indii. Dokona podziału dominium na Indie i Pakistan.

Po powrocie do Londynu, w 1952 roku, zostanie szefem śródziemnomorskich sił wojskowych NATO, a w dwa lata potem otrzyma zaszczytny tytuł pierwszego lorda Admiralicji, co było ukoronowaniem jego kariery. Zostanie zamordowany przez IRA."

Źródło :

• „Gazety Wojenne” nr 39, str.776